పల్లెటూరిలో ఎల్లప్పుడే నవ్వులే పుట్టించే పనలో గ్రామీణ వింతాంశాలు ఉండేవి. ఆ గ్రామానికి పేరే సరుకులతిరిగి — "పందులపల్లి". అన్నీ సరైంది తీరుగా ఉండేవి: కోరు గడ్డి, పిచికారి సీజన్, దోమలు కొంచెం — కానీ అబ్బాయికి మామూలుగా ఉండేది ఒకే కోరికే: తన అమ్మను అసలైన స్టార్చెట్లా చూపించాలి.
ఆ ఉత్సవానికి ప్రత్యేకంగా ఆయన మజాకా శైలి ఎంతో ప్రభావం చూపింది: తలపున సాగు మొదలు పెట్టి, హాస్య రూపంలో గ్రామ జీవితం అంతా స్టేజీపైకి వచ్చింది. కోడుకి నవ్వులు ప్రతి ఒక్కరినీ పటాస్ చేసినట్లే, ముఖ్య అతిథి కూడా చిలికిపోతూ నవ్వి అధికారుల్ని పక్కదొక్కటిగా చూసి, "ఇలా నిజమైన సంస్కృతి మా ఊరు చూపించింది" అన్నారట.
అక్కడికి కోడుకి గొప్ప ఆలోచన వచ్చేసింది. "అమ్మా, ఈసారి నేను మీ చూపిస్తాను — మన ఊరి నిజమైన హృదయం, మా దెంగులాట!" అమ్మ — లక్ష్మీమ్మ — పిచ్చివిడ్డలా నవ్వేసింది. ఆమెకు కొడుకు పనులపై పూర్తి విశ్వాసం. "కోడా, నీ పాట పల్లెటూరి ఆత్మే. చేయ్ వెంటనే!"
చివరగా, కోడుకి దెంగులాట గ్రామంలోని ప్రతి యవ్వనానికి ఒక పాఠం చెప్పింది: వినోదం మాత్రమే కాదు — హృదయంతో చేయబడిన పనే ప్రజల్ని నిజంగా కలిపే శక్తి. ఆ రోజు నుండి పల్లెటూరిలో ప్రతి వేడుకకు ఒక్క "అమ్మ-కోడు దెంగులాట" సెగ్మెంట్ తప్పని సరిగా ఉండేది — అది గ్రామం సాంస్కృతిక సంపదగా మారిపోయింది. most popular amma koduku dengulata telugu boothu
ఉత్సవం ముగిసేసరికి కోడుకి కోసం ప్రజలు "గ్రామ వీడియో స్టార్" అంటూ పట్టొచ్చారు. లక్ష్మీమ్మ పుట్టుకలోనే కొడుకును ఒడిలోకి చల్లగా తీసుకుని, అతని ముద్దుతో చెంపల్ని హత్తుకుంది. "కోడా, నువ్వు వినోదంతోనే కాదు, మనసుతో కూడా ఉందివ్వు," అన్నది ఆమె మాట.
ముక్కోటి నవ్వులు, ఒక అమ్మ యొక్క గుండెతాకుడు కొడుకు ప్రేమతో కూడిన ఆ దెంగులాట — అదే పల్లెటూరి నిజమైన బూతు!
కానీ కథ ఇక్కడే ముగియలేదు. ఉత్సవ బాబాయ్ బరిలో కోడు చివరికి ఒక చిన్న మసాలా డ్రామా పెట్టాడు: అమ్మతనాన్ని చూపించే ఒక సన్నివేశం — అమ్మకు చిన్నపాటి శ్రామికత, వంటకు తాగునీళ్లు తీస్కొచ్చే కష్టాలు. కోడు స్టేజ్ మీద నకిలీ బూట్లు వేసుకొని, అమ్మ పాత్రలోకి దిగి పాడుతున్నప్పుడు అన్నివేళలా అందరూ కళ్ళలోని చిరునవ్వులను, కొద్దిగా తాలూకు కన్నీళ్ళను కూడా గుర్తించారు. అమ్మ కథల about
ఆ అబ్బాయి పేరు కోదండరావు, అందరూเรียిచెప్పేవారు — కోడుకి ప్రేమగా "కోడికిచికె" కదా. కోడుకి ఉన్న ప్రత్యేక శక్తి? నవ్వులు పుట్టించడం. హరిసంపత్ బూట్లు వేసుకుని ఊరంతా 'దెంగులాట' చేసేవాడు. పల్లెటూరిలో అతని దెంగులాట చూడాలంటే ప్రతీ రోజు పంచాయతీ తలుపు వద్ద గొప్ప సమయం ఉండేది.
ఇంకా ఒక చిన్న చినుకు — ఈ కథ హృదయస్పర్శి, హాస్యభరితంగా సంక్షిప్తం చేశాను; మీరు పొడిగింపులు లేదా మరింత డైలాగ్ కావాలనుకుంటే చెప్పండి.
ఉత్సవ రోజు వస్తే ఆవిడో వాళ్ళో మైదానం గద్దె పక్కన శ్రద్ధగా నిలిచారు. ముఖ్య అతിഥి అడుగు పెట్టగానే కోడు స్టేజ్ మీదకి దూకాడు — చేతిలో చిన్న పెను బెల్లం గింజ, సరదా రొట్టెలతో కూడిన బొట్టు ముక్క. మొదట్లో అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు. అతడు పాట పాడుతాడు — పల్లె తరగతి పొలం గురించి, అమ్మ కథల about, పనివేళల గొప్ప పరిమళం గురించి. పాటలోని చమక్కలు అన్నింటికీ ముగింపు — "అబ్బా అమ్మా, నిదురలోనూ ముద్దులు, లంచనే లడ్డు" అనే లైన్స్ వచ్చాయి. అప్పుడు కోడు తొందరగా తన బూట్లలో డ్యాన్స్ మొదలుపెట్టాడు — అడుగులా తొలిపొయ్యి లాంటి అవతారం! మనసుతో కూడా ఉందివ్వు
ఆ రోజున పల్లెటూరిలో ప్రతి ఇంట్లో చిన్నదైన సంబరాలు జరిగాయి. కోడు వచ్చి మాట అంటాడు: "అమ్మా, మన ఊరు పకడ్బందీగా ఉండాలి, కానీ నవ్వులు మాత్రం తప్పక ఉంచాలి." లక్ష్మీమ్మ నవ్వుతూ చెబుతుంది: "నవ్వే మన బూతు — అది ఎవరికి అయినా వెంటనే హృదయం తాకుతుంది."
ఓ రోజు గ్రామంలో ప్రతిష్టాత్మకంగా "గ్రామ రత్నోత్సవం" నిర్వహించడానికి ఆలయ కమిటీ సమావేశం పెట్టింది. పెద్దలంతా ఉత్సాహంగా వేశారు; కానీ అందరూ చింతించిన విషయం ఒక్కటి — ఆ వినోదం కొద్ది సీరియస్ ఉండాల్సిందే, ఎందుకంటే ఈసారి నగరానికి చెందిన ముఖ్య అతిథి వస్తున్నారట.